Slmur 49

 
Heyri etta, allar jir, hlusti , allir heimsbar,


bi lgir og hir, jafnt rkir sem ftkir!


 Munnur minn talar speki, og grundun hjarta mns er hyggindi.

 
g hneigi eyra mitt a spakmli, r gtu mna vi ggjuhljm


Hv skyldi g ttast mudgunum, er hinir lvsu vinir mnir umkringja mig me illsku,


 eir sem reia sig aufi sn og stra sig af snu mikla rkidmi.


 Enginn maur fr keypt brur sinn lausan n greitt Gui lausnargjald fyrir hann.


Lausnargjaldi fyrir lf eirra mundi vera of htt, svo a hann yri a htta vi a a fullu,

 
 tti hann a halda fram a lifa vinlega og lta ekki grfina.


 Nei, hann sr, a vitrir menn deyja, a ffl og frlingar farast hver me rum og lta rum eftir aufi sn.


 Grafir vera heimkynni eirra a eilfu, bstair eirra fr kyni til kyns, jafnvel tt eir hafi kennt lendur vi nafn sitt.


 Maurinn allri sinni vegsemd stenst ekki, hann verur jafn skepnunum sem farast.

 
 Svo fer eim sem eru ttafullir, og eim sem fylgja eim og hafa knun tali eirra. Sela

 
 eir stga niur til Heljar eins og sauahjr, dauinn heldur eim beit, og hinir hreinskilnu drottna yfir eim, er morgnar, og mynd eirra eyist, Hel verur bstaur eirra.


En mna sl mun Gu endurleysa, v a hann mun hrfa mig r greipum Heljar. Sela 


ttast ekki, egar einhver verur rkur, egar dr hss hans verur mikil,


 v a hann tekur ekkert af v me sr, egar hann deyr, auur hans fer ekki niur anga eftir honum.


 Hann telur sig slan mean hann lifir: Menn lofa ig, af v a r farnast vel.

 
 Hann verur a fara til kynslar fera sinna, sem aldrei a eilfu sj ljsi.


 Maurinn vegsemd, en hyggindalaus, verur jafn skepnunum sem farast.